بهارینه درشعر کهن پارسی

به گزارش خبرگزاری صداوسیما خانم الهام حدادی استاد زبان فارسی درباره بهار گفت: بهار در شعر فارسی همیشه نماد تغییر بوده است این دگرگونی در طبیعت، تولد دوباره ای است؛ و به انسان هم این را یادآوری می کند که ای انسان! تو هم باید تولد دوباره داشته باشی!
وی افزود: به خاطر همین مولانا می گوید بشنو! و مثنوی شریف را با «بشنو از نی چون حکایت می کند وز جدایی ها شکایت می کند» آغاز می کند ‏ انسان با آمدن بهار جدایی اش را می تواند به وصال تبدیل کند.
خانم دکتر زینب کوشکی استاد زبان فارسی هم گفت: بعضی شاعران به موضوع بهار نگاه انسانی و عرفانی دارند و این را به تحولی که در درون انسان اتفاق می افتد، ارتباط می دهند و رویکردی که انسان می تواند به خویشتن خود برگردد.

بهار در شعر کهن ما بیش از امروز است و دلیل این را باید وابستگی شدید زندگی انسان دیروز به طبیعت دانست. بهار در اشعار شاعران تعقّل‏‌گرا و اندیشمند یک نگاه انفسی است. بعضی مثل ناصرخسرو با توجه به این ناپایداری، انسان را به پرهیز از تعلقات دنیایی تشویق می‏‌کنند و بعضی نیز مانند خیام، به این نتیجه می‏‌رسند که همین زندگی ناپایدار را نیز باید خوش گذراند و برخی دیگر مانند مولانا از بهار درس تحول می گیرند.